कहिलेकाहीँ आफैँलाई पनि चिन्न गाह्रो हुँदो रहेछ,
ऐनामा देखिने अनुहारभन्दा
मनभित्र लुकेको मान्छे फरक हुँदो रहेछ।
धेरै कुरा समयसँगै हराउँदै गए,
केही सपना अधुरै रहे,
केही मान्छे आफ्नै भएर पनि पराइ भए,
र केही घाउहरू
देखाउन नमिल्ने भएर गहिरिँदै गए।
म हाँसिरहेँ—
किनकि रोएको देखाउन चाहिनँ,
म चुप रहेँ—
किनकि आफ्नो पीडा सुनाउन चाहिनँ।
सबैले सोधे—
“ठीक छौ नि?”
मैले पनि मुस्कुराएर भनेँ—
“ठीक छु।”
तर कसैले सोधेन—
“तिमीभित्र के बाँकी छ?”
सायद जिन्दगी यही रहेछ,
हराउँदै गएपछि पनि
आफूलाई सम्हाल्दै अघि बढ्नु।
आज मसँग धेरै कुरा छैन,
तर एउटा विश्वास अझै बाँकी छ—
जति पटक जिन्दगीले भत्काए पनि,
म फेरि आफूलाई आफैँबाट
निर्माण गर्नेछु।
जिन्दगीले सोध्यो—
“के गुमायौ?”
मैले मुस्कुराएर भनेँ—
“धेरै कुरा।”
फेरि सोध्यो—
“के बाँकी छ?”
केहीबेर चुप लागेँ,
र भनेँ—
“म बाँकी छु।”
मसँग हिँड्नेहरू धेरै थिए,
तर मेरो अँध्यारोमा
बत्ती बाल्ने कोही थिएन।
त्यसैले होला,
अँध्यारोसँगै हिँड्न सिकेँ मैले।
जसलाई आफ्नो ठानेँ,
उसैबाट पराइपन पाएँ,
जसलाई मन दिएँ,
उसैले मन बुझ्न सकेन।
तर अब गुनासो छैन,
किनकि दुखाइले पनि
मान्छेलाई केही सिकाउँदो रहेछ।
पहिले अरूले छोडेको कुरामा रोएँ,
अहिले आफूले आफूलाई
छोड्न नहुने कुरा बुझेँ।
समयले धेरै खोस्यो मबाट,
तर एउटा कुरा खोस्न सकेन—
फेरि उठ्ने मेरो साहस।
अब मसँग
ठूलो सपना मात्र छैन,
त्यसलाई पूरा गर्न
टुटेर पनि बाँचेको एउटा जिद्दी छ।
सायद मेरो कथा अझै सकिएको छैन,
सायद यो मौनता
अन्तिम अध्याय होइन।
किनकि
जिन्दगीले जतिसुकै पटक
मलाई भत्काओस्,
म हरेकपटक
आफ्नै टुक्राहरूबाट
नयाँ ‘म’ बनाउनेछु।
